{"id":431,"date":"2015-08-07T07:47:36","date_gmt":"2015-08-07T07:47:36","guid":{"rendered":"http:\/\/vrijheidmaaktarbeid.nl\/blog\/?p=431"},"modified":"2015-08-07T07:47:36","modified_gmt":"2015-08-07T07:47:36","slug":"de-kunst-van-het-niets","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vrijheidmaaktarbeid.nl\/blog\/de-kunst-van-het-niets\/","title":{"rendered":"De kunst van het Niets"},"content":{"rendered":"

\"bow_drill\"<\/a>Westerlingen die voor het eerst Shoshonean Indianenstammen ontmoetten in de Great Basin woestijn beschreven\u00a0hen meestal als “ellendig en lui”. Veel waarnemers merkten op dat ze leefden in een totale woestenij en toch leken ze niets te doen om hun situatie te verbeteren. Ze bouwden geen huizen of dorpen; zij hadden weinig gereedschap of bezittingen, bijna geen kunst, en ze sloegen\u00a0weinig voedsel op. Het leek erop dat alles wat ze deden zitten en niets doen was.<\/p>\n

De Shoshone waren echte jager-verzamelaars. Ze brachten hun leven door met het lopen van de ene bron van voedsel naar de andere. De reden dat ze geen huizen bouwden was omdat huizen voor hen\u00a0nutteloos waren\u00a0in hun nomadische levensstijl. Alles wat ze bezaten droegen ze van plaats tot plaats op hun rug. Ze hebben geen gereedschappen, bezittingen of kunst, omdat het een last zou zijn geweest dit te dragen.<\/p>\n

We verwachten vaak dat zulke primitieve culturen als de Shoshone de hele tijd moeten hebben gewerkt om in leven te blijven, maar in werkelijkheid waren ze over het algemeen een heel relaxed\u00a0volk. Antropologisch onderzoek in verschillende delen van de wereld hebben aangegeven dat nomadische jager-verzamelaars in dit soort samenlevingen meestal\u00a0alleen\u00a0twee of drie uur per dag werkten voor hun levensonderhoud. Net als herten en andere wezens in\u00a0het wild, doen\u00a0jager-verzamelaarvolken\u00a0niets meer dan wandelen en eten.<\/p>\n

Het Shoshone hadden veel tijd om handen omdat ze \u00a0bijna geen materi\u00eble zaken produceerden. Ze waren niet lui; ze waren gewoon zuinig. Uren zitten en\u00a0niets doen hielp hen om energie\u00a0te besparen, zodat ze niet zo veel calorie\u00ebn zouden hoeven oogsten om zichzelf elke dag te voeden.<\/p>\n

Vandaag de dag vinden velen van ons westerlingen\u00a0zich\u00a0gefascineerd door deze eenvoudige culturen, en een paar van ons duiken er echt in om deze primitieve levensstijl te imiteren. In onze typische westerse ijver krijgen we rechtsaf om te\u00a0produceren, te produceren, te produceren. We werken er ambitieus om\u00a0elk primitief vak te leren, en wij produceren allerlei primitieve kleding, gereedschappen, hulpmiddelen, en kunst, en gewoon dingen. De\u00a0ware\u00a0jager-verzamelaars \u00a0droegen\u00a0al hun\u00a0bezittingen op hun rug, maar wij moderne primitieven snel merken dat we behoefte aan een camper en\u00a0gewoon naar een\u00a0camping\u00a0gaan! In onze inspanningen om de primitieve levensstijl te vinden hebben\u00a0we ironisch genoeg het\u00a0punt compleet\u00a0gemist — dat we veel primitieve dingen hebben\u00a0gemaakt, maar dat we niet zijn begonnen met het begrijpen van de ware aard van een primitieve cultuur.\u00a0Om echt te begrijpen wat de essentie is, is een proces van\u00a0loslaten nodig, en moeten we beginnen om de kunst van niets te vatten.<\/p>\n

Inzicht in de kunst van het niets is een enigszins uitdagend concept voor ons westerlingen. Als we op een ‘primitieve’ camping trip gaan, nemen we onze westerse vooroordelen met ons mee. We vinden een plek in een weiland om onze schuilplaatsen te bouwen, en als de plek niet\u00a0waterpas is, dan maken we het zo. Dan verzamelen we materialen en beginnen vanaf nul met de bouw van muren en het dak van een schuilplaats. We doen wat we gewend zijn; we bouwen een huis op een ge\u00ebgaliseerd\u00a0perceel in de wei. Dan verzamelen we materialen voor het dak van\u00a0ons asiel, ongeacht of er sprake is van wolken, of dat het al maanden\u00a0niet geregend heeft.<\/p>\n

Een deel van de redenen waarom we op deze manier handelen komt voort uit onze culturele opvoeding. Een ander deel is gewoon omdat het gemakkelijker is voor onze leraren\u00a0om ons iets te leren in plaats van ons niets te leren. Het is veel makkelijker om te leren hoe je iets doet dan te leren hoe het niet nodig om iets te maken. De doe-iets benadering van primitieve vaardigheden is om alles wat je nodig hebt te maken, terwijl de doe-niets methode is om alles te vinden.<\/p>\n

Bijvoorbeeld, de doe-niets methode van opvang is om onderdak te vinden, in plaats van om het te bouwen. Twee uur doorgebracht met op zoek zijn naar een gedeeltelijke beschutting die verbeterd kan\u00a0worden is\u00a0gemakkelijker en je bespaart twee uur hardwerkende bouwtijd, en je zal op deze manier meestal een betere opvang hebben. Meer nog, de doe-niets methode van opvang is om eerst te kijken naar het binnenkomende weer en alleen\u00a0te bouwen wat nodig is. Als het niet gaat regenen dan kunt je in staat zijn om je schuilplaats met niets-doen\u00a0regendicht te maken. Dan is\u00a0het handiger\u00a0om je\u00a0inspanningen\u00a0te gebruiken voor iets dat\u00a0je alleen warm houdt, in plaats van zowel warm en droog.<\/p>\n

Er zijn veel dingen, zowel kleine als grote, die een persoon kan doen of niet kan doen, om de kunst van niets doen te verbeteren. Dit kan zo simpel zijn als een kommetje maken met je\u00a0handen om uit een beekje te drinken, in plaats van het maken en het dragen van een beker, om een tak met\u00a0scherp punt te vinden door er een af te breken, in plaats van met een mes methodisch\u00a0een punt eraan te snijden. Hand gesneden houten lepels en vorken zijn doe-iets gebruiksvoorwerpen die je hebt om te produceren, te dragen, en het ergste, die\u00a0je moet reinigen. Maar chopsticks (chinese eetstokjes) zijn doe-niets gebruiksvoorwerpen die niet hoeven te worden vervaardigd of uitgevoerd, en je kunt ze \u00a0in het vuur gooien als je klaar bent.<\/p>\n

Henry David Thoreau schreef over\u00a0het hebben van een rots voor een presse-papier in zijn hut bij Walden vijver. Hij gooide het weg\u00a0toen hij ontdekte dat hij het moest afstoffen. Dit is de essentie van een doe-niets-houding.<\/p>\n

De doe-niets benadering van primitieve vaardigheden is iets dat je doet. Niets doen is een manier om tijd en energie te besparen, zodat je je\u00a0dagelijkse werk effectiever kan afmaken. Een ding dat ik heb gevonden door jaren van experimenteel onderzoek naar primitieve vaardigheden, is dat er zelden genoeg uren in een dag zitten om alle taken van een dag af te ronden. Het is lastig\u00a0om onderdak te\u00a0bouwen,\u00a0een werkende vuurboor ( bowdrill[1] – zie foto) te maken, vallen te maken, wortels op te graven, kommen en lepels te maken, en eten te koken. Samenlevingen van jager-verzamelaars zijn erin geslaagd slechts twee tot drie uur per dag \u00a0te werken, maar met onze inspanningen om hun levensstijl te benaderen\u00a0werken we uiteindelijk de hele dag.<\/p>\n

Niets doen is een\u00a0onderzoeksgebied; het is een manier van denken en doen. Bijvoorbeeld, ik heb een heleboel getimede studies van verschillende primitieve vaardigheden: dat wil zeggen: hoe lang duurt het om een bepaalde schuilplaats te bouwen? Hoeveel van een bepaald levensmiddel kan ik per uur oogsten? Kan ik de oogst vergroten met behulp van verschillende manieren van verzamelen? Een ding dat ik heb opgemerkt is dat het slechts marginaal zuinig om gemeenschappelijke primitieve dodelijke\u00a0valstrikken[2] vervaardigen. Het is tijdintensief; het voegt gewichtdragen toe, en de valkuilen hebben vaak korte levensduur. De doe-niets alternatief is om te gebruiken wat is bij de hand is, pak\u00a0stokken en monteer ze in een val, zelfs zonder gebruik van een mes. Bij voorlopige testen van deze “no-methode”\u00a0zijn de resultaten gelijk zijn aan conventionele, gesneden en vervaardigd vallen, maar met een veel kleinere investering van tijd.<\/p>\n

De primitieve jager-verzamelaar culturen waren erg goed in niets doen. Precies hoe goed ze deden dit is moeilijk te bepalen, echter, omdat niets doen niets achterlaat als archeologische bewijs. Elke keer dat\u00a0we een artefact vinden hebben we documentatie van iets wat zij deden; maar het belangrijkste deel van hun vaardigheden kan zijn wat ze niet deden, en er is geen manier om te ontdekken wat dat was door het bestuderen van wat zij deden.<\/p>\n

Toch, \u00a0je zult zelf ontdekken, als je de kunst van niets doen leert, is dat je veel meer thuis voelt in de wildernis. Niet langer zal je zo afhankelijk zijn van een hoop gereedschappen\u00a0en dingen die\u00a0nodig hebt om de elementen van de natuur vorm te geven en aan onze westerse definitie aan te passen. Je\u00a0vindt dat je minder en minder nodig hebt, totdat je op een dag vindt dat je helemaal \u00a0niets nodig hebt. Dan zul je genoeg tijd om handen hebben, zodat je kunt kiezen om niets te doen, of zelfs om iets te doen.<\/p>\n

Auteur:\u00a0Thomas J. pa’al<\/p>\n

Bron: http:\/\/www.primitivism.com\/nothing.htm<\/a><\/p>\n