{"id":558,"date":"2022-09-10T21:26:07","date_gmt":"2022-09-10T21:26:07","guid":{"rendered":"https:\/\/vrijheidmaaktarbeid.nl\/blog\/?p=558"},"modified":"2022-09-10T21:27:20","modified_gmt":"2022-09-10T21:27:20","slug":"werk-is-intrinsiek-goed-of-misschien-niet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vrijheidmaaktarbeid.nl\/blog\/werk-is-intrinsiek-goed-of-misschien-niet\/","title":{"rendered":"Werk is intrinsiek goed.\u00a0Of misschien niet?"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a>

Afbeelding van David Mark via Pixabay<\/p><\/div>\n

Ter ere van Labor Day bied ik dit ontroerende citaat aan van de Schotse essayist en historicus Thomas Carlyle:<\/p>\n

\n

Al het ware Werk is heilig;\u00a0in al het ware Werk, ware het maar waar handwerk, is er iets van goddelijkheid.\u00a0Arbeid, wijd als de aarde, heeft zijn top in de hemel.\u00a0Zweet van het voorhoofd;\u00a0en vandaar op naar het zweet van de hersenen, het zweet van het hart;\u00a0die alle Kepler-berekeningen, Newton-meditaties, alle wetenschappen, alle gesproken heldendaden, alle geacteerde heldendaden, martelaren omvat – tot aan die “pijn van bloedig zweet”, die alle mensen goddelijk hebben genoemd!<\/p>\n<\/blockquote>\n

– “Verleden en heden” (1843)<\/p>\n

Heel mooi.\u00a0Velen van ons zijn het erover eens dat werk inherent goed is, karaktervorming en een uiting van iemands ernst en betrouwbaarheid.\u00a0Anderen van ons voeren echter een krachtig argument aan dat werken voor zichzelf zinloos en belachelijk is.\u00a0Wie heeft er gelijk?<\/p>\n

De anti-werkbeweging is degene die de laatste tijd de meeste aandacht krijgt.\u00a0Er is China’s ”\u00a0plat liggend<\/a>\u00a0” beweging.\u00a0Er wordt\u00a0stil gestaakt<\/a>\u00a0.\u00a0Daar is het grote ontslag.\u00a0En dan is er nog het feit dat veel mensen gewoon niet meer willen werken.\u00a0In de Verenigde Staten is de arbeidsparticipatie\u00a0al twee decennia\u00a0gedaald<\/a>\u00a0en waren er op de laatste dag van juli van dit jaar meer dan\u00a011 miljoen openstaande vacatures.<\/a><\/p>\n

Maar op deze Dag van de Arbeid wil ik me richten op de andere groep: degenen die anti-antiwerk zijn (of gewoon pro-werk).<\/p>\n

De pro-work-filosofie stelt dat werk goed is boven de economische waarde die het cre\u00ebert.\u00a0\u201eIn alle arbeid schuilt winst\u201d, zegt de\u00a0bijbel<\/a> .\u00a0Pro-werkmensen zijn eerder bang dan dat ze de dag verwelkomen waarop robots alles voor ons regelen en we de hele dag genieten van vrije tijd.\u00a0Sommigen zouden liever de stekker uit sommige van die robots trekken en mensen de toiletten, parken en databases laten schoonmaken.<\/p>\n

Maar waarom is het werk op zichzelf waardevol?\u00a0In de economie van het leerboek is vrije tijd tenslotte het goede en werk het noodzakelijke kwaad.\u00a0“Hoe hebben zoveel mensen het punt bereikt waarop ze accepteren dat zelfs ellendig, onnodig werk moreel superieur is aan helemaal geen werk?”\u00a0vroeg de antropoloog David Graeber in een\u00a0boek uit 2018<\/a>\u00a0.<\/p>\n

Vorige week las ik een knap stuk\u00a0psychologisch onderzoek<\/a> dat volgens mij antwoord geeft op Graebers terechte vraag.\u00a0De titel zegt het al: “The Moralization of Effort.”<\/p>\n

Mensen zijn ge\u00ebvolueerd in samenlevingen die samenwerking op prijs stelden, zo luidt de theorie.\u00a0Mensen die hard werken zijn vaak teamspelers.\u00a0Dus hard werken in primitieve samenlevingen was een kostbare maar effectieve manier om iemands betrouwbaarheid aan te tonen.\u00a0Als gevolg hiervan zijn onze hersenen tegenwoordig bedraad om inspanning te zien als een bewijs van moraliteit.\u00a0“Net zoals mensen onnodig prosociaal gedrag zullen vertonen om zich te onderscheiden als een superieure samenwerkingspartner”, zegt de krant, “kunnen vertoon van inspanning, inclusief economisch onnodige inspanning, een vergelijkbare functie hebben.”<\/p>\n

Dit concept is niet nieuw, maar het rapport ‘Moralization of Effort’ test het en vindt er sterke steun voor, met behulp van zeven slimme experimenten waarbij honderden mensen in de Verenigde Staten, Zuid-Korea en Frankrijk betrokken waren.\u00a0De keuze van landen is interessant.\u00a0Koreanen staan \u200b\u200bbekend als harde werkers.\u00a0Ze hebben zelfs een\u00a0woord<\/a>\u00a0voor dood door overwerk:\u00a0gwarosa<\/em>\u00a0.\u00a0De Fransen werken minder uren dan de meesten en zijn trots op hun\u00a0savoir vivre.<\/em><\/p>\n

In \u00e9\u00e9n experiment kregen de deelnemers te horen over twee fictieve mensen die hun werk even goed doen. De een vindt het makkelijk en de ander vindt het moeilijk. In alle drie de landen – ja, inclusief Frankrijk – beoordeelden mensen de persoon die meer moeite moest doen om de klus te klaren als moreel.<\/p>\n

In een ander experiment, waarbij alleen Amerikanen betrokken waren, kregen de deelnemers te horen over ‘Geoff’, een fictieve medische schrijver wiens taken kunnen worden vervangen door software.\u00a0Geoff kan ofwel het schrijverswerk blijven doen zonder de software of de software het werk laten doen terwijl hij het volgende jaar uitrolt.\u00a0Hoe dan ook, in dit verzonnen verhaal zal hij zijn volledige salaris opnemen.\u00a0Deelnemers beoordeelden de roekeloze Geoff – degene die zonder goede reden werkte – als aanzienlijk moreel en warmer, hoewel minder competent, dan de freeloading Geoff.<\/p>\n

De onderzoekers ontdekten ook dat deelnemers mensen als moreel en betrouwbaarder beoordeelden wanneer ze harder moesten proberen om een \u200b\u200bhardlooptraining te voltooien.\u00a0Ook werd iemand die een marathon liep voor het goede doel gezien als moreel superieur aan iemand die slechts een 5K liep voor het goede doel.\u00a0(Merk op dat het op zichzelf al vreemd bestraffend is om mensen te verplichten een marathon te lopen voordat ze geld geven aan het goede doel van hun keuze.)<\/p>\n

Hoewel de werk-is-goed-mentaliteit misschien evolutionaire voordelen heeft gehad, kan het averechts werken in de moderne wereld, beweren de auteurs.\u00a0Miljoenen arbeiders kunnen “morele waarde signaleren door middel van gestructureerd gezwoeg”, schrijven ze, in navolging van Graeber.\u00a0“We zijn bang dat het ook schadelijke stimuleringsstructuren heeft gecre\u00eberd die workaholisme en vreugdeloze toewijding belonen voor alledaagse inspanningen die weinig waarde opleveren buiten het signaal van een intensieve betrokkenheid.”<\/p>\n

Ik denk dat het pro-werkkamp, \u200b\u200bhoewel stiller, groter en invloedrijker blijft dan het anti-werkkamp dat de laatste tijd alle krantenkoppen trekt.\u00a0Kijk maar naar de sterke\u00a0oppositie<\/a>\u00a0tegen het idee van een universeel basisinkomen dat door Andrew Yang en anderen wordt verdedigd.<\/p>\n

Ik interviewde de hoofdauteur van het artikel “Moralisatie van inspanning”, Jared Celniker, een postdoctoraal wetenschapper in psychologie aan de Universiteit van Californi\u00eb, Irvine.\u00a0Zijn co-auteurs zijn Andrew Gregory, Hyunjin Koo, Paul Piff en Peter Ditto – allemaal van de afdeling psychologische wetenschappen van Irvine – en Azim Shariff van de afdeling psychologie van de Universiteit van British Columbia.<\/p>\n

“Deze intu\u00eftieve moralisering van de inspanning die we doen voor andere mensen, maar zelfs voor onszelf, drijft veel rare culturele dingen aan,” zei Celniker.<\/p>\n

We hebben besproken waarom bazen bedienden terug naar kantoor slepen, ondanks het bewijs dat ze gelukkiger en vaak productiever zijn als ze thuis werken. De standaardverklaring is dat het beter is voor kameraadschap en innovatie. Daar zou een kern van waarheid in kunnen zitten. Maar ik speculeerde, op basis van het artikel ‘Moralization of Effort’, dat het ook iets eenvoudiger zou kunnen zijn: bazen zijn niet tevreden dat de klus wordt geklaard. Ze willen dat hun mensen echt aan het werk zijn – moeite doen, de wenkbrauwen fronsen, worstelen met uitdagingen.<\/p>\n

‘Honderd procent,’ beaamde Celniker.\u00a0\u201cHet is evolutionaire mismatch-theorie.\u00a0Dit gedrag diende een doel.\u00a0Het probleem is wanneer je ze opschaalt en ze verankert in sociale structuren en werknormen die ons niet meer zo goed dienen als vroeger.\u201d<\/p>\n

\n