Draai het om

Arbeid geeft Vrijheid (Arbeit macht Frei). De uitdrukking komt van de titel van een novelle van de Duitse philoloog Lorenz Diefenbach, Arbeit macht frei: Een vertelling van Lorenz Diefenbach (1873), waar gokkers en fraudeurs de weg naar deugdelijkheid vinden door hard te werken.

theresienstadt

Theresienstadt

De uitdrukking werd ook gebruikt in het Frans (“le travail rend libre!”) door Auguste Forel, een Zwitserse wetenschapper, neuroanotomist en psychiater in zijn artikel “Fourmis de la Suisse” [“Mieren van Zwitzerland”] (1920). In 1922, heeft de Duitse-Weense Schoolvereniging ( Deutsche Schulverein of Vienna), – een etnische nationalistische “beschermings” organisatie van Duitsers binnen het Oostenrijkse keizerrijk, ledenzegels gemaakt met de tekst” Arbeit macht frei”. Het werd geadopteerd in 1928 door de Weimar regering als slogan om de effecten uit te dragen van de door hun gewenste politiek van grote-schaal-werkprogramma’s om aan de werkeloosheid een eind te maken. De spreuk werd in 1933 door de nazi’s verder gebruikt. Oorspronkelijk was de spreuk niet zozeer cynisch als wel belerend bedoeld.

Wij draaien het om, Vrijheid maakt Arbeid. In deze maatschappij moeten en zullen we de koppeling tussen Arbeid, Vrijheid en Inkomen loskoppelen. Het systeem van arbeidsproductiviteit kan vervangen worden automatisering. Inkomen mag niet meer afhangen van arbeid om te kunnen leven. We moeten terug naar de kunst van het leven met emotie, vrijheid, en eigenwaarde.

De Filosofie van de Vrijheid is een animatie op basis van wat nu de epiloog is van Ken Schoolland’s boek, “De avonturen van Jonathan Lichtgelovige.” (“The Adventures of Jonathan Gullible.”) Het begon in 1992 toen een Russische vertaling van het boek werd gepubliceerd. De uitgever Dmitry Costygin vertelde Ken dat weinig mensen in Rusland wisten wat ‘eigendom’ of ‘belastingen’ waren, en Ken reageerde darop door het schrijven van een inleiding die de filosofie van zijn boek beschreef. Het werd zo populair dat nu de epiloog in bijna elke taal beschikbaar is (40+ talen), en het inspireerde Kerry Pearson (aka Lux Lucre) om een er een animatie van te maken.

Vrijheid

Slavenarbeid

Basisinkomen

Stel, je bent begonnen om het positieve in je leven uit te dragen, maar niet iedereen begrijpt je.

Dan kun je dit onbegrip voor je goede bedoelingen veranderen.

Het systeem is simpel:

– Dit ben ik en ik heb twee kanten.
– Deze twee kanten vertellen de volledige waarheid over mijzelf.
– Omdat ik de negatieve kant in mijzelf nog niet erkent heb staat deze tussen mij
en de rest van de wereld.

Niet alleen NU maar totdat ik hem helemaal opgelost hebt.

– Wordt er tegen je gelogen, dan zal je zelf ook wel eens gelogen hebben. 
– Ben je wel eens bedrogen, dan zal je zelf ook wel eens bedrogen hebben. 
– Ben je wel eens bestolen, dan zal je zelf ook wel eens gestolen hebben. 
– Krijg je ergens de schuld van, dan zal je zelf ook wel eens iemand de schuld
hebben gegeven. Etc. etc. etc.

Zonder oorzaak kan er geen gevolg bestaan, dus draai het eens om en zie de waarheid van je bestaan.

Noem het een rare manier van naar de wereld kijken, maar besef dat niet de wereld maar alleen jij de hele dag in de spiegel van jezelf kijkt.

Een mens ziet opeens de volledige waarheid van zijn bestaan.

Een mens die zich opeens weer mens gaat voelen in dit aardse bestaan.

Als je niet alles over jezelf leert in dit leven dan heb je maar voor de helft bestaan.

Begin je vandaag weer met je progressieve evolutie of bent je je ware zelf gisteren alweer vergeten.

Volgens een BBC-documentaire van Laurence Rees werd de spreuk in Auschwitz in opdracht van Rudolf Höss bevestigd. Deze had zelf een aantal jaar gevangengezeten in de Weimarrepubliek en had daar ervaren dat het doen van fysiek werk hem door de gevangenschap heen hielp. In de nazipropaganda heette het dat de Joden in de kampen zouden leren werken tot misschien de dood erop zou volgen (want daar zouden ze door genetische oorzaken niet op berekend zijn).

Een van de letters boven de toegangspoort van Auschwitz lijkt incorrect aan het hekwerk bevestigd te zijn: de “B” uit Arbeit lijkt op zijn kop te staan. Een veelgehoord verhaal is dat dit door de gevangenen zelf gedaan zou zijn: uit protest, of als waarschuwing aan nieuwe gevangenen. Het is echter onwaarschijnlijk dat dit de nazi’s niet zou zijn opgevallen, of dat, als het ze wel was opgevallen, ze het vijf jaar lang zouden hebben laten zitten. Een andere verklaring luidt als volgt: in het Duitsland van die tijd werd volop geëxperimenteerd met schreefloze lettertypes, en in sommige varianten werd de onderste boog van de ‘B’ kleiner weergegeven dan de bovenste. De bovenste boog van de ‘B’ is (vrijwel) even groot als de boog van de ‘R’.

Het ijzerwerk met de spreuk in Auschwitz werd in de ochtend van 18 december 2009 van het hek losgemaakt en gestolen. Op 21 december meldde men dat het ijzerwerk, in drie stukken gezaagd, teruggevonden was in Noord-Polen. Vijf verdachten werden opgepakt. Drie van hen hebben inmiddels bekend.

Op 1 november werd een deur met het opschrift “Arbeit macht frei” gestolen bij kamp Dachau: https://vrijheidmaaktarbeid.nl/blog/arbeid-macht-frei-gestohlen/

Lees ook: http://vrijheidmaaktarbeid.nl/index.php/ben-ik-nou-gek-of-de-wereld/

Noot: Sommige mensen lijken zich te storen aan het logoplaatje van deze website, met namen dat het in spiegelbeeld is neergezet. Bedenk echter dat de mensen die in het kamp zaten het smeedwerk alleen maar van deze zijde hebben gezien!

Meest recente berichten

Als werk je elk moment domineerde, zou het leven dan de moeite waard zijn om te leven?

Stel je voor dat werk de wereld had overgenomen. Het zou het centrum zijn waar de rest van het leven om draaide. Dan zou al het andere ondergeschikt worden aan het werk. Dan langzaam, bijna onmerkbaar, iets anders – de spellen die ooit gespeeld werden, de liederen die tot nu toe gezongen werden, de liefdes vervuld, de gevierde feesten – zouden lijken op, en uiteindelijk worden: alles is werk. En dan zou er een tijd komen, zelf grotendeels onopgemerkt, wanneer de vele werelden die ooit hadden bestaan ​​vóór het werk de wereld overnam, volledig zouden verdwijnen uit de culturele historie, omdat ze in de vergetelheid waren geraakt.

En hoe zouden mensen in deze wereld van totaal werk denken en klinken en handelen? Overal waar ze keken, zagen ze de pre-werknemers, werknemers, post-werknemers, werkloze en werklozen, en er zou niemand zijn onttrokken in deze volkstelling. Overal loofden en hielden ze van werken, ze elkaar elkaar het beste toewensen voor een productieve dag, hun ogen open voor taken en ze alleen sluiten om te slapen. Overal zou een ethos van hard werken worden verdedigd als het middel waarmee succes moet worden bereikt, luiheid wordt beschouwd als de ernstigste zonde. Overal bij content-providers, kennismakelaars, samenwerkingsarchitecten en hoofden van nieuwe divisies is onafgebroken gekakel te horen over workflows en delta’s, over plannen en benchmarks, over opschalen, inkomsten genereren en groei.

In deze wereld zou eten, uitscheiden, rusten, seks hebben, oefenen, mediteren en pendelen – nauwlettend gevolgd en altijd geoptimaliseerd – allemaal bevorderlijk zijn voor een goede gezondheid, wat op zijn beurt weer ten dienste zou worden gesteld om steeds meer te worden productief. Niemand dronk teveel, sommigen microdoseerden op psychedelica om hun werkprestaties te verbeteren, en iedereen zou oneindig lang leven. In de hoeken circuleerden geruchten soms over dood of zelfmoord door overwerk, maar zo’n lichtvoetige susurrus zou terecht gezien worden als niet meer dan lokale manifestaties van de geest van totaal werk, voor sommigen zelfs als een loffelijke manier om werk te doen naar zijn logische limiet in ultieme opoffering. In alle uithoeken van de wereld zouden mensen daarom handelen om het totale verlangen van het totale werk te voltooien: zichzelf volledig manifest te zien.

Deze wereld, zo blijkt, is eigenlijk helemaal geen science fiction. Het ligt vrij dicht bij onze huidige werkelijkheid.

We staan op het randje van deze ‘totale werkwereld’. Elke dag spreken we mensen bij wie het werk hun leven heeft overgenomen. Hun wereld is een taak geworden, hun gedachtes een last. Want in tegenstelling tot iemand die voor een contemplatief leven heeft gekozen, is de totale werker in zijn eigen ogen iemand die werkt tegen de wereld. Een wereld die bestaat uit een eindeloze stapel van taken. Als gevolg van die vertaking van de wereld ziet hij tijd als een heel zeldzaam goed. Iets waar voorzichtig mee om moet worden gegaan en continue moet worden afgewogen tegen wat er nog gedaan moet worden. Hij maakt zich zorgen om of dít nu wel hetgeen is dat hij zou moeten doen en wat er verder nog te doen is. Zijn houding laat zich niet vatten in een situatie van overwerktheid, maar juist is zijn totale focus op taken die nog verricht moeten worden. Een focus op productiviteit, effectiviteit en efficiëntie die altijd hoger moeten. Hoe? Door goede planning, het perfect beheersen van prioritering en delegatie. Een totaal werker is in het kort onophoudelijk, gespannen en vol van activiteit. Een figuur wiens belangrijkste aandoening de diepe existentiële rusteloosheid is, gefixeerd op productie van het nuttige.

Wat zo verontrustend is aan de totale werkwereld is niet alleen dat het nodeloos menselijk lijden veroorzaakt, maar ook dat het alle vormen van speelse gedachten vernietigt. Peinzen, piekeren en denken helpen mensen bij het beantwoorden van de basisvraag van ons bestaan. Hoe dat lijden wordt veroorzaakt? Er is, om mee te beginnen, een constante gespannenheid. Een gevoel van uitgerekt zijn, een druk die veroorzaakt wordt door de gedachte dat er altijd nog meer te doen is. Een gevoel dat er iets is dat de mens nu zou moeten doen. Tegelijkertijd is er ook de constant aanwezige vraag ‘is dit de beste tijdsbesteding op dit moment?’. Tijd is een vijand, een schaarse bron.

Werkers denken allemaal aan het ‘had al gedaan moeten worden’ en ‘er is vast iets productievers dat ik nu had kunnen doen’ en ‘wat moet ik hierna doen?’. Al deze zaken zweren samen als vijanden van de werker die nooit klaar is. Dan is er nog het schuldgevoel als de werker niet zo productief is als hij had kunnen zijn. Schuld is in dit geval een uiting van falen. Het falen om het tempo bij te houden, om erbij te blijven terwijl de to-do-lijst alsmaar langer blijft worden als gevolg van vermeende nalatigheid of zelfs laksheid. Dan is er nog die constante, zeurende stem in het hoofd van de werker die zegt dat het af moet zijn. Terwijl dat onmogelijk is. Want er is nooit iets af. Er blijft altijd nog iets te doen. Het hele bestaan is onbevredigend.

De last van de totale werkwereld is dus de onophoudelijke, rusteloze, opgewonden activiteit rond de toekomst. Een gevoel van een overweldigend leven, zeurende gedachtes over gemiste kansen en schuld over mogelijke luiheid. Eigenlijk ligt de totale werkwereld heel dicht bij het Boeddistische concept van dukkha. Een staat van onvervuldheid als gevolg van een leven vol lijden.

Naast dukkha verspert de totale werkwereld ook toegang tot de hogere niveaus van de realiteit. Want werk onthult geen schoonheid. In werk zit geen kunst, geen glimp van de eeuwigheid, geen geluk van de liefde of een filosofische verwondering. Want al die zaken hebben stilte, rust en een gevoel van willen begrijpen nodig. die ons in staat stellen om een ​​directe ervaring te hebben met wat groter is dan onszelf, dan wat verloren is in een wereld van totaal werk is de mogelijkheid dat we betekenis ervaren. Wat verloren is gegaan, is het zoeken waarom we hier zijn.

Origineelhttps://aeon.co/ideas/if-work-dominated-your-every-moment-would-life-be-worth-living

Auteur: Andrew Taggart
Andrew is een praktische filosoof en ondernemer. Hij is lid van de faculteit in het Banff Centre in Canada, waar hij creatieve leiders opleidt, en in Kaospilot in Denemarken, waar hij sociale ondernemers opleidt. Zijn nieuwste boek is The Good Life and Sustaining Life(2014). Hij woont in Santa Fe, New Mexico.

  1. De werkelijke macht: 10% steelt van 80% Geef een reactie
  2. De Wereld als Slavenkolonie Geef een reactie
  3. Het Onvoorwaardelijk Basisinkomen – een verraad aan de werkende klasse? Geef een reactie
  4. Het visioen van Edward Bellamy Geef een reactie
  5. De kunst van het Niets Geef een reactie
  6. Statism: de gevaarlijkste religie (door Larken Rose) Geef een reactie
  7. Waarom De Dag van het Basisinkomen op 1 mei? Geef een reactie
  8. Bullshit Jobs in de Psychosociale Sector #1/10 Geef een reactie
  9. Van Marx naar een basisinkomen – Linkse partijen moeten weer Marx gaan lezen Geef een reactie